emigreren met 5 kids, ja of nee???

[canatreesje]

Hallo,
ik ben op zoek naar ervaringen van mensen die overwegen naar Canada te emigreren, daarmee bezig zijn, of reeds in Canada wonen.
Graag weet ik waarom jullie wel/niet gaan, en zo wel: waarheen, en waarom juist daar?
Hoe ervaren jullie evt. kinderen het? Hebben zij inspraak? Wat is de reactie van de familie?
Mijn mans broer woont bij Toronto, ik heb familie in Alberta.
Ons gezin telt 5 kids, waarvan de oudste zoon van bijna 10 'nee' zegt; onze tweede zoon van 8 wil wel graag (hij ziet de uitdaging)
onze 2 dochters van 7 en 4, en onze jongste zoon van 2 zijn nog te klein om een mening te hebben.
Zelf hecht ik nogal aan mijn fam. hier, bijna allemaal in de buurt.
Mijn fam in Canada heb ik heel lang niet ontmoet, en veel nichten/neven hebben hun eigen gezinnen.
Wek vinden voor mijn man geeft mij geen echte spanning, hij heeft de zogenaamde '2 gouden rechterhanden' en heeft ruime ervaring op allerlei gebied. Met familie/kennissen moet er toch wel ergens een plaatje voor hem zijn.
Ik ben wel wat bang dat ikzelf vereenzaam. Man is werken, kids de hele dag naar school en mammie zit thuis...
Gezellig koffieleuten schijnt niet zomaar te gaan, iedereen is druk, en gezelligheid is voor 't weekend (volgens terugkomers...)

Graag hoor ik allebei: de positieve en negatieve verhalen! Laat het me weten !!!!
Je mag ook mailen: canada-yes-or-no@live.nl

Groet, (nog ff anoniem) Canatreesje.

[Dutchie635]

Hi Canatreesje,

Nou omdat ik midden in het proces zit, denk ik dat ik wel wat over kan zeggen:

Over de kids
Zelf hebben wij twee kinderen. een jongen van 10 en een jongen van 7. Beiden staan inmiddels positief tegenover het idee, dat was in het begin zeker niet zo, maar dat verandert als je ze er vanaf het begin serieus bij betrekt. We praten er met ze over, vragen ze hoe zij dat een bepaalde situatie zouden beetpakken. We zijn zelfs begonnen om ze wat Engels bij te brengen. We gaan er in de kerstvakantie met z'n allen naar toe (een dure grap, maar ja ik beschouw het maar als een investering). We vertellen wat daar allemaal hetzelfde is, en wat misschien een beetje anders. Bij jonge kinderen komt de interesse dan vanzelf.

Familie thuis
Dat kan een zware dobber worden als je je erg hecht aan je familie thuis. Natuurlijk houd ik ook van mijn familie, maar omdat ik er niet elke week over de vloer kom, gaat dat straks wel goed. Kortom, je zal je vooraf serieus moeten afvragen of je je familie "los kunt laten" en het met met telefoon en internet af kunt. Mooie gewetensvraag nietwaar ?

koffieleuten
Even een bakkie doen bij de "buuf" kennen ze daar niet. Ook verjaardagen gaan voorzover ik dat heb meegemaakt niet als hier. Je sociale leven kun je natuurlijk wel bij een vereniging opbouwen of in buurtwerk of weet ik veel wat. De Canadese bevolking is echt buitengewoon vriendelijk en beleefd, dan merk je in het verkeer, dat merk je aan alles

En tenslotte, ja waarom juist Canada ? Ik persoonlijk zou naar geen enkel ander land willen. Vanaf de eerste keer dat ik er was voelde ik er me thuis (ik ben er inmiddels al een keer of 10 geweest en heb 3 maanden geleden pas besloten om echt een visum aan te gaan vragen). Ik raad je daarom aan zeker een paar keer die kant op te gaan voor een orienterend bezoek. Want als je gaat emigreren naar welk land dan ook moet je m.i. diezelfde rotsvaste overtuiging hebben om het te laten slagen.

Succes

[Sonja]

Hoi,

Nou wij zitten ook in het emigratieproces,en wij hebben 6 kinderen in de leeftijd 3 tot en met 14 jaar.

De oudste 2 van ons zijn jongens dan 2 meisjes en dan weer 2 jongens.De oudste is vorig jaar zomer met mijn man meegeweest naar Canada nadat wij eerst met z`n tweeen zijn geweest in februari.

Alle kinderen staan positief ten opzichte van de emigratie. Het kan natuurlijk altijd dat het een poosje tegenvalt  maar dat kan hier in Holland ook. Je moet van je eigen zeker weten of je het wilt en met de kinderen loopt het meestal wel los.

Als je erg vaak bij je famlilie over de vloer komt hier in Nederland moet je je wel realiseren dat je dat ook gaat missen, maar het ligt er natuurlijk helemaal aan hoe je daar zelf  mee omgaat .

Ik wens je veel succes!
Sonja