Hallo alle mede mensen..
Ik ben nieuw op dit forum en dit is mijn eerste post,
Ik ben eind vorig jaar voor het eerst een maand door Canada gaan toeren met een RV / Camper / motorhome (hoe je het ook wil noemen)
Dit was gewoon geweldig, zeker een verassing voor mij omdat ik altijd echt anti caravans/campers en tent vakanties was. Wij Nederlanders lopen dan ook altijd zo voorop en doen altijd alsof we "je van het" zijn op dat gebied en trekken dan met z'n alle naar Frankrijk om daar lekker krom te gaan liggen voor 2 weken.
Maar nu ik op vele KOA Kampgrounds geweest ben met wat ik dacht dat een luxe camper was heb ik al heel snel gezien dat wij Nederlanders TOTAAL niet weten waar we over praten als we gaan kamperen.. Eigenlijk waren wij met onze gehuurde camper gewoon een beetje de nerds van de camping. (maar wel lachen)
Er stonden gewoon complete touringcars welke van 4 kanten een slide-out hadden en als aanhangwagen een luxe jeep erachter hadden hangen.. Ding-Dong dan gaan je ogen wel even open en al snel heb je "kennis" gemaakt met deze "goed geboerde Italiaan" welke van zijn pensioen aan het genieten was door 3 jaar lang door Canada te trekken. Al snel kreeg ik een rondleiding door zijn crib welke van binnen meer luxe had dan ons huis in Nederland. En dan nog veel erger, alles bij elkaar kosten het iets meer dan de helft van ons huis in Nederland. Auw, dat doet pijn zeker omdat je nog zolang heel hard moet werken als je dit soort doelen hebt natuurlijk.
Al snel spookt het door je hoofd tijdens de vakantie en op de lange hele lange autobanen in Canada zie je de ene camper nog mooier dan de andere passeren. Voor dit soort trauma's hadden ze denk ik vooraf in het vliegtuig wel mogen berichten. Elke dag werk ik hier in Nederland kei en kei hard om de wielen van de camper bij elkaar te krijgen, yes eindelijk de ventielen en de mooie chromen-velgen bij elkaar... jammer dan, ze blijken niet chroom te zijn maar blauw. Huh..? O'nee, ik schrik wakker met een envelop van de belastingdienst in mijn hand weer betalen, weg velgen.
Naast het vele toeren door Canada en langs geweldige plekken te zijn gekomen loop je zo hier en daar ook wel eens tegen een Nederlander aan. Ineens hoort iemand in een winkel dat je Nederlands praat tegen een familielid en al snel komt er een nu Canadees op je af lopen om te vragen hoe het met je gaat en vooral wat je tot nu toe van Canada denkt, Als je verteld dat je je eigen ogen niet kunt geloven hoe mooi het daar wel niet is komen altijd nog betere verhalen over waar je wel niet moet gaan kijken. Geweldig hoe behulpzaam.. Het was zelfs zo'n toeval dat mijn vader ineens dacht, he ik moet naar de kapper, dus van de autobaan af naar een dorpje/stad dat Bowmanville heet opzoek naar een kapper. midden in het centrum ligt aan de grote straat een kapper, parkeren foto's maken en vaders gaat naar de kapper, na een aantal uurtjes gaan we maar eens kijken waar hij blijft en het blijkt dat de kapper zelf ook ooit uit Nederland kwam, een man uit Friesland hele verhalen over hoeveel Nederlanders er wel niet in dat plaatsje wonen. Geweldig toch over toeval gesproken.
Hier en daar loop je wel tegen heel wat oud-Nederlanders aan. In Toronto ontmoet ik een leuke dame van mijn leeftijd welke getrouwd is met een Canadees en op weg is naar haar werk. Bij de Star Bucks vertellen we even het een en ander en wisselen mail-adressen uit. Grappig is dat we nog steeds contact hebben en ze mij vertelde over FaceBook, hier kun je geweldig netwerken met mensen over de hele wereld. Het is alleen al leuk om te zien waar over de hele wereld mensen wonen met dezelfde achternaam.
Na een super toer te hebben gemaakt met vooraf totaal geen idee wat we gingen doen in Canada, dus ook totaal niet duidelijk was waar we naar toe zouden rijden hebben we veel gezien. We startte in Toronto 1 dag Hotel dat was verplicht, hierna de camper ophalen en rijden maar...
Veel grote steden als Toronto, Ottawa, Montreal en Quebec city hebben we gezien maar ook de kleine wijken/dorpjes rondom deze steden waren super.
Je ziet heel veel kleine straatjes waar je eigenlijk niets met een camper te zoeken heb en steeds in je gedachte ooo wat leuk zo'n klein huisje van hout met een balkonnetje aan de voorkant het lijkt wel alsof je in een film zit alleen mis je de acteurs. Wat ik ook geweldig vond was een rondje ombij het Lake Ontario, een meer dat denk ik even groot in als heel Nederland en wat grenst aan America, dus moesten we dan ook maar een stukje door America (als je er toch bent) Via de Niagara Falls ? (wat ik nog steeds niet begrijp hoe ze dat water weer boven krijgen) reden we naar de grens van de staat NY. Na veel poes pas en heel veel vragen wat je komt doen, waarom, hoezo, waarom, hoelang, en vooral waarvoor.. mochten we dan doorrijden. Veel verschil zie je niet direct totdat je bij het eerste tankstation komt om een landkaart te kopen. Botte boeren en totaal geen zin om te gaan werken staan/hangen ze je van dienst te proberen te zijn. (dit zal denk ik niet overal zo zijn. In Iowa waren de mensen vriendelijker ) Al snel ben je in Buffalo, ja Buffalo meer dan ijshockey en industrie is het geloof ik niet.. Dus doorrijden maar waar naar toe? Rochester is in de buurt.. Dus daarheen, na wat afslagen te hebben gemist komen we via de kant van Webster Rochester binnen..
Ik schrik mezelf helemaal wild we zitten in een achterstandswijk (probleemwijken/prachtwijken heet dat hier) precies als in een film veel mensen die een beetje voor hun huis ja... wat doen ze eigenlijk?, hangen en je heel raar aankijken.
Hier zie je heel goed dat 90% van de mensen die ik zag zwart was en geen werk had en in hele slechte huizen woonde.. veel armoede zeg maar. Ik voelde me totaal niet veilig (niet omdat ze zwart waren) maar meer omdat het type mensen waren waar je niet bij op de koffie gaat zeg maar. Ik wist niet hoe snel ik daar weg wilde komen. Eigenlijk kan zoiets ook niet, als toerist daar een beetje rondrijden met de "luxe" onder je kont.
Na veel zoeken waren we weer op de snelweg en reden we weer richting Canada, laten we Ottawa opzoeken dat zal mooi zijn.
Achteraf door wat te chatten met wat kennissen welke in de buurt van Rochester woonde kwam ik erachter dat ik me gewoon verreden had en dat als ik in het centrum was geweest ik het wel super zou hebben gevonden. Het blijkt een stad te zijn met veel gevoel voor architectuur (is mij verteld).
Op de weg richting Ottawa is het vooral lachen en we zoeken een KOA kampground. in de buurt van Ottawa.
Wat ik wel geweldig vond is dat er zoveel campings overal zijn, en ze staan supergoed aan gegeven langs de autobaan (kan Nederland wat van leren)
De KOA's zijn in het algemeen iets duurder maar hebben ook over het algemeen goede plekken en luxe, niet overal natuurlijk sommige campings nemen het niet zo met die regels en doen vrij weinig tot niets aan onderhoud. Wel zo jammer, maar toch kom je op heel veel plekken waar het goed tot geweldig is. Je bent op vakantie en niet thuis zeg ik dan maar..
Downtown Ottawa, kijk ik mijn ogen uit, geweldig.. al die voor Canada oude gebouwen zien er stoer uit.
Een beetje Maastricht van Canada alleen is dit ietsje groter en beter. Als ik ooit in Canada zou mogen wonen is that the place to be..
Omdat in Ottawa al alles in twee talen staat aangegeven beslissen we eens naar het echte franse gedeelte te rijden, laten we Quebec city eens gaan bezoeken.
Op weg naar Quebec city belanden we eerst natuurlijk even in Montreal deze plek kun en mag je niet overslaan, al is het alleen maar om het shopping-centre.
Geweldig wat heb ik daar een dag lekker kunnen shoppen, dit was later gezien dus gewoon niet zo verstandig. Volgende keer met een leeg koffer erna naar toe!
Omdat wij niet zo handig zijn met een lange camper midden in een grote stad beslissen we altijd om de camper ergens te parkeren buiten de stad en vandaar met het openbaar vervoer tot in het midden van de stad te reizen. Dit kan heel erg goed als je naar Quebec gaat, ergens bij een aquarium net over de brug kun je de camper laten staan. hier staat hij safe en voor een paar dollars ben je met de bus zo in Quebec city, eerst rij je met de bus langs een soort boulevard, trendy en hele maal mijn stijl. al snel kom je in het oude Quebec city uit waar je je ogen weer kunt uitkijken.
Ik vergelijk het dan maar met Valkenburg in Nederland, alleen Quebec heeft het en Valkenburg heeft geen idee waar het over gaat. Zonder te gekken en met respect, maar als je in Quebec city geweest bent kijk je heel anders naar valkenburg.
Wat mij opvalt in Quebec city is dat er niets maar dan ook totaal niets op de grond ligt. alles is schoon en tot in de puntjes perfect. 4 koffie voor 26 dollar was dan gewoon geweldig.. het zal wel komen door de hoogste belasting percentage denk ik dan maar.
En iets wat mij opviel is dat ondanks heel veel mensen eerst Frans tegen je praten en dat je je uiterste best doet om in het Frans je bestelling te doen. maar helaas gaat dat niet zo goed.. ze dan ineens toch heel goed Engels spreken.. Dan denk ik altijd, ja het kan zoveel makkelijker als er gewoon een beetje water bij de wijn gedaan wordt.
Verder denk ik dat je goudgeld kan verdienen als je vlaggen maakt in Canada
Het is geweldig om te zien hoe trots de Canadees op zijn/haar land is, overal zie je aan de huizen een vlag hangen van Canada of een sticker op de bumper van de auto is al voldoende.. Wel grappig gewoon even van.. He ik ben Canadees meer niet, jammer dat we dat niet in Nederland hebben.
Er is natuurlijk wel een uitzondering.. Heel gek maar in de staat Quebec blijkt iedereen Quebec's te zijn of zich te voelen.. raar is dat toch, waar je in Ontario de Canadese vlag overal ziet, zie je in Quebec de blauwe vlag van Quebec in de meerderheid aan de huizen.
We besluiten dat we op de helft zitten en we langzaam heel langzaam weer richting Toronto moeten, dus ga je een route maken langs plaatsjes in de buurt zodat je niet op de laatste dag in tijdnood komt. In Kingston lopen we even door het centrum waar per toeval in de ijsbaan de Blue Man Group optreed. Wel, ze zijn nog aan het opbouwen en aan de achterkant staan deze geweldige rode blinkende trucks voor de standbouwers. Al snel komen we in gesprek met Frank en hij verteld over zijn job.. Rijden rijden en nog eens rijden. Het enige doel dat hij heeft is met al zijn macht de spullen voor de artiesten van A naar B te brengen. Het is een Amerikaan uit Chicago en hij verteld vol trots hoe hij met zijn vrienden die hij ziet als familie (de andere truckers) dit werk vol trots doet. Hij's net bezig de zijkant van zijn banden weer zwart te maken met een spuitbus zwarte lak. Alles moet perfect uitzien zegt hij.. Als we op de autobaan rijden zijn we het visitekaartje van een artiest daar horen wij ook bij, alle 9 vrachtwagens netjes in een treintje achter elkaar.. allemaal even hard en niemand die zit te "k*tten" Professioneel en niet anders. En snel komt zijn plakboek uit de cabine met foto's waar hij met de grootste artieste van de wereld opstaat. Madonna, Bon Jovi noem ze maar op hij staat er mee op de foto en heeft er voor gewerkt. En dit alles terwijl hij zijn baas bijna nooit ziet. Hij heeft zijn Blackberry in de hand en verteld dat hij alleen maar orders krijgt: De trailer van Kingston naar Montreal en deze bepaalde tijd heb je. Kom je te laat is het voor 90% einde oefening vandaar dat alles zo professioneel er aan toe gaat. Het is gewoon geweldig hoe deze man over zijn beroep praat. Terwijl hij voor onze nuchtere Nederlanders maar een vrachtwagenchauffeur is. hij bouwt niet mee aan het podia maar brengt alleen maar zijn trailer van A naar B.
Wat is dan het verschil tussen de chauffeur in Nederland en deze Frank? Waarom zijn er geen Nederlanders die met zoveel passie op de vrachtwagen zitten? of zijn die er wel maar horen wij alleen maar verhalen over Polen die het werk stelen en verhalen over zeurende TNT/DHL chauffeurs?
Want dat is wat ik ervaar van chauffeurs in Nederland.
Dat was Kingston en we zoeken weer een plaats om te slapen..
Via een camping-boek komen we in een plaatsje
Carrying Place we rijden de camping op en er hangt een bordje met
Dutch Parking Only aan de garage!
Het leek de plaats van de directeur maar ja, beetje trots op Nederland ik parkeer gewoon op deze plek. Al snel komt de eigenaar naar buiten en het blijkt weer een Nederlander te zijn welke een aantal jaar geleden ook voor goed is vertrokken om daar lekker zijn droom te kunnen waarmaken, een camping te runnen. Ook hij verteld hoe geweldig hij het vond om daar opnieuw te beginnen. We slapen daar op de camping aan het water een mooie plek dicht bij de wasruimtes!
Deze wasruimtes waren totaal nieuw gebouwd en zagen er heel erg goed uit. Betalen voor te douche maar das niet meer dan normaal, zeker als je zo'n luxe douches krijgt.
Over onze hele toer, staat deze camping op de tweede plaats kwa luxe in sanitair! op nummer 1 stond een camping in St. Jarome Quebec.. Dit was geen camping meer maar een resort?! hier hadden we een compleet eigen vakantie-huis-achttig douche ruimte voor ons alleen. Eigenlijk niet normaal gewoon.
Ik wil ook iedereen die ooit in de buurt is van Carrying Place en een slaapplek zoek daar naar toe verwijzen. Gewoon goed.
De dag erna gaan we naar Cardinal,
We bezoeken een park dat Upper Canada Village heet, een stad in een park uit de jaren 1800 die zo waarheidsgetrouw is nagebouwd. Veel met de originele huizen van die tijd. Je krijgt een beeld van hoe Canada was in die tijd. Mooie is dat in deze stad ook mensen/acteurs “wonen” en er ook echte bedrijvigheid is. De producten die in dit stadje gemaakt worden, worden ook echt verkocht. Helaas niet aan de prijzen van 1800
De mensen lopen in de kleren van die tijd en geven een beeld van hoe het toendertijd was. Eigenlijk zit je een beetje in een toneelstuk. Volgens de website wordt dit park ook wel eens gebruik voor filmopnames.
Zo zijn we gestart in de houtzagerij en werd er met behulp van water een zaag aangedreven. Uitgelegd werd dat nu in de zomer het erg langzaam gaat. De waterstand is door de warmte natuurlijk laag en daardoor gaat de zaag, die door het water aangedreven werd ook een stuk langzamer. In de lente, door het smelten van de sneeuw, is het hoogtij voor dit bedrijf en produceren ze dubbel zo veel.
Vervolgens zagen we hoe men vroeger bezems maakte en gingen we naar de ouderwetse grocery store. In Hotel Willard hebben we een kleine lunch gehad met producten die in het dorp gemaakt worden.
Zo zijn we nog even terug naar school geweest met een vrij strenge lerares en hebben we gezien hoe kranten gedrukt werden. Ook zagen we de inrichtingen van huizen in die tijd. Het onderscheid in klassen werd toch wel erg duidelijk, zo had de dokter, die tevens ook maar even tandarts was, een echt mooi huis in tegenstelling tot een normale arme boer.
Na een uurtje of 5 te hebben rondgelopen in de geweldige park en de nodige foto’s rijker zijn we een hele ervaring rijker.
Ook zeker een aanrader..
Op de weg terug komen we nog langs vele andere stadjes als, Sunderland, Port Perry, Cornwall, Orillia, Barrie Milton en nog zoveel meer..
Op een van de laatste dagen bezoeken we nogmaals Toronto, je moet er natuurlijk geweest zijn maar als het echt leuk is weet ik niet. Het is even anders omdat alles zo groot is al die hoge gebouwen en al dat hele drukke gedoe om je heen. Je moet er van houden maar het lijkt wel heel erg veel op een Manhattan in New York.
Wel leuk is dan even de CN Tower op en even op het glas te gaan liggen. omdat je er bent en miss. nooit meer weer komt moet je dat wel even gedaan hebben.
Oja, als ijshockey freak probeer ik dan wel nog even een kaartje te bemachtigen voor een thuiswedstrijd van de Maple Leafs maar voor de deur was dit kaartje maar 450 dollar voor mij. Laten we dat dan maar niet doen. zo'n vakantie is al duur genoeg (blijkt pas als je thuis komt)
Ook gaan we een dag naar de Toronto Zoo veel goede verhalen over gehoord en het blijkt 1 van de grotere Zoo's ter wereld te zijn dus doen we het ook maar.
Het park is echt heel groot, zo loop je in verschillende werelddelen en je moet goed tegen wandelen kunnen zelfs berg op en af!
Ik zie voor het eerst een echte beer welke ook nog echt in het wild in Canada moeten rondlopen ergens.
Dan is het toch echt einde vakantie en moet je weer terug naar Nederland.
Heel jammer maar waar.. op het vliegveld blijken we 12 kilo overgewicht te hebben en moeten we 274 dollar dokken. ik kan er nu nog steeds hard om lachen terwijl de aardige mevrouw op het vliegveld heel voorzichtig het bonnetje uitprint bang dat we beginnen te flippen.
Op de vlucht terug blijkt de bemanning afkomstig uit Vancouver en omdat ik een t-shirt aan had van de Vancouver Canucks kreeg ik wel een iets betere behandeling dan andere.. haha je gelooft het niet maar ik kreeg mijn eten als eerste (na de vippers of course) en kreeg zelfs hele blikjes cola i.p.v een bekertje.
Een beetje geluk moet je dan maar hebben zeg ik maar.
Thuis slaap je de eerste dagen veel, je bent echt dood.. vanwege het tijd verschil.
Maar daarna komen de verhalen en tot op de dag van vandaag blijf je ze maar vertellen en verder vertellen!
Deze zomer wil ik weer terug.
